قیمت سرور خرید سرور قیمت سرور اچ پی قیمت رم سرور قیمت هارد سرور قیمت لپ تاپ قیمت لب تاب قیمت نوت بوک قیمت لپ تاپ ایسوس قیمت لپ تاپ لنوو قیمت لپ تاپ اچ پی قیمت لپ تاپ ایسر قیمت سوئیچ سیسکو قیمت مودم دی لینک قیمت مودم تی پی لینک لپ تاپ قیمت مادربرد قیمت یو پی اس فروش یو پی اس قیمت پرینتر قیمت دوربین مداربسته قیمت پرینترهای اچ پی دوربین مداربسته قیمت گوشی موبایل قیمت پاوربانک قیمت گوشی سامسونگ قیمت هارد اکسترنال قیمت هارد اس اس دی قیمت فلش مموری قیمت باتری لپ تاپ
سفارش تبلیغ
صبا

 

اصلا حالا دیگرضریب نفوذ فیلم‌ها در شبکه نمایش خانگی با ضریب نفوذ همان فیلم‌ها در  زمان اکران و در میان مردم اصلا قابل مقایسه نیست. بعد از موفقیت چند مجموعه اختصاصی شبکه نمایش خانگی هم مثل «شاهگوش» و «شهرزاد» و ... فیلمها یا مجموعه هایی که در شبکه نمایش خانگی توزیع می شوند به شدت کارکرد بیشتری در تاثیرگزاری بر فرهنگ عمومی جامعه پیدا کردند. جدیدترین این مجموعه،«عاشقانه» به کارگردانی منوچهر هادی است.

یکی دو روز دیگر قسمت دوم این مجموعه در شبکه نمایش خانگی توزیع می‌شود. مجموعه‌ای که در آن منوچهر هادی بعد از موفقیت «من سالوادور نیستم» با دست باز از چندین هنرپیشه مطرح سینما و تلویزیون برای روایت یک داستان سوده برده است. قصد این نوشته تحلیل یا نقد «عاشقانه» نیست که این‌کار با دیدن فقط یک قسمت، نه منطقی است و نه عقلانی. آنچه موجب شد تا به جدیدترین کار «هادی» بپردازیم، مشکلات متعدد محتوایی و شکلی موجود در این مجموعه است. مشکلاتی که حتی با یک قسمت دیدن هم کاملا توی چشم می‌زند و آنقدر گل‌درشت است که برای دیدنش انتشار یک قسمت هم کافیست.

«عاشقانه» هیچ سنخیتی با نوع زندگی اسلامی و ایرانی ندارد. انگار نه انگار که داستان در ایران روایت می‌شود و اینجا هم به لحاظ عرفی و شرعی و قانونی قواعدی دارد. در این مجموعه سگ به عنوان یک اصل در زندگی مردم که البته بنابر گفته یکی از بازیگران اگرچه خوب و لازم است اما «جای بچه را نمیگیرد» مورد توجه قرار گرفته است. ظاهرا بر اساس آکسان گذاری‌های انجام شده، این سگ که روی اسمش هم تاکید می‌شود قرار است در قسمت‌های بعد نقش اساسی داشته باشد.

نوع پوشش شخصیتهای مجموعه هم دخلی به اینجا ندارد، همه کراوات می‌زنند، انواع تتوهای عجیب و غریب برای شخصیتهای مجموعه که باتوجه به بازیگران و پیشینه آنها و نوع ایفای نقششان در همین مجموعه یحتمل قرار است شخصیت‌هایی دوست داشتنی باشند. بدترین نوع ترویج هر موضوعی نسبت دادن آن به شخصیتهای محبوب هر دوره ای است. مثل دهه 50 که به واسطه قیصر، جوانها کفش قیصری می‌پوشیدند و مدل موی قیصری می‌گذاشتند و حتی در میان علاقمندان  افراطی‌ قیصر، چاقو زدن و استفاده از تیزی و قمه رایج شد یا نوع پوششی که در هر دوره به واسطه شخصیت‌های مورد علاقه مردم در فیلمها و مجموعه‌ها رایج می‌شود.

در این مجموعه هم برای مثال وقتی هومن سیدی که در اغلب بازیها و نقش‌هایش سعی کرده تا شیرینی خاصی به آن نقش بدهد، وقتی شخصیتی را با  همان روحیه طناز و شیرین شکل می‌دهد، نمی‌شود شکل ترویجی تتوهای روی انگشت و صورت او را ندید. نوع آرایش عجیب و بسیار غلیظ بعضی شخصیت‌هلای مجموعه و ازجمله منشی‌های شرکت در این مجموعه هم در نوع خود بدعت و عبور از خطوط قرمزی به حساب می‌آید که همیشه از سوی همه هنرمندان مورد توجه قرار گرفته است.

قبح زدایی از شرط بندی و آن هم شرط بندی‌های کلان ماشین هم این تصور و احتمال را پررنگ می‌کند که گویی هادی خواسته است تا خطوط قرمز را یکی بعد از دیگری پشت سر بگذارد و رکورد جدیدی از رد کردن خطوط قرمز را ثبت کند.

شخصیت هومن سیدی  در این فیلم که همان طنازی‌اش را دارد با علاقه زیاد به شرط بندی، هر شب با جماعتی جمع می‌شود و 5 میلیون میدهد و روی ماشینی شرط می‌بندد. آن هم با جماعتی که نسبتهایشان نامشخص و عجیب است. دختر و پسری با هم برای شرط بندی آمده اند، اما وقتی یکی بدترین حرفها را نثار زن می‌کند، پسری که کنار او هم هست کوچکترین عکس‌العملی نشان دهد و حتی وقتی می‌خواهد واکنش کوچکی بروز دهد با ممانعت و مخالفت زن روبرو می‌شود.

همه اینها مشت نمونه خروار است که اگر بخواهیم جزیی‌تر به این مجموعه ورود کنیم چند برابر این موارد را می‌شود ذکر کرد. با اینهمه و باتوجه به فراگیری فیلم‌های شبکه نمایش خانگی باید دید آیا این رویه متوقف یا اصلاح خواهد شد یا اینکه قرار است در به ‌روی همان پاشنه بچرخد.




      

چند سال قبل، فیلم«چ» که می‌خواست در شبکه نمایش خانگی توزیع شود، ابراهیم حاتمی کیا به نکته درستی اشاره کرد. او معتقد بود که اکران واقعی فیلمش زمان توزیع آن در شبکه نمایش خانگی است چرا که در این مرحله شکل محدود و نخبگانی توزیع، جای خود را به توزیع عمومی و گسترده می‌دهد و او یا هر کارگردان دیگری می‌تواند از بازخوردهای مردم در همه جای کشور آگاه شده و نسبت به دیده شدن یا نشدن و مورد رضایت مردم واقع شدن یا نشدن فیلمش بازخورد درست‌تر و واقعی‌تری بدست آورد.«عاشقانه» و ترویج سبک زندگی غیراسلامی

اصلا حالا دیگرضریب نفوذ فیلم‌ها در شبکه نمایش خانگی با ضریب نفوذ همان فیلم‌ها در  زمان اکران و در میان مردم اصلا قابل مقایسه نیست. بعد از موفقیت چند مجموعه اختصاصی شبکه نمایش خانگی هم مثل «شاهگوش» و «شهرزاد» و ... فیلمها یا مجموعه هایی که در شبکه نمایش خانگی توزیع می شوند به شدت کارکرد بیشتری در تاثیرگزاری بر فرهنگ عمومی جامعه پیدا کردند. جدیدترین این مجموعه،«عاشقانه» به کارگردانی منوچهر هادی است.

یکی دو روز دیگر قسمت دوم این مجموعه در شبکه نمایش خانگی توزیع می‌شود. مجموعه‌ای که در آن منوچهر هادی بعد از موفقیت «من سالوادور نیستم» با دست باز از چندین هنرپیشه مطرح سینما و تلویزیون برای روایت یک داستان سوده برده است. قصد این نوشته تحلیل یا نقد «عاشقانه» نیست که این‌کار با دیدن فقط یک قسمت، نه منطقی است و نه عقلانی. آنچه موجب شد تا به جدیدترین کار «هادی» بپردازیم، مشکلات متعدد محتوایی و شکلی موجود در این مجموعه است. مشکلاتی که حتی با یک قسمت دیدن هم کاملا توی چشم می‌زند و آنقدر گل‌درشت است که برای دیدنش انتشار یک قسمت هم کافیست.

«عاشقانه» هیچ سنخیتی با نوع زندگی اسلامی و ایرانی ندارد. انگار نه انگار که داستان در ایران روایت می‌شود و اینجا هم به لحاظ عرفی و شرعی و قانونی قواعدی دارد. در این مجموعه سگ به عنوان یک اصل در زندگی مردم که البته بنابر گفته یکی از بازیگران اگرچه خوب و لازم است اما «جای بچه را نمیگیرد» مورد توجه قرار گرفته است. ظاهرا بر اساس آکسان گذاری‌های انجام شده، این سگ که روی اسمش هم تاکید می‌شود قرار است در قسمت‌های بعد نقش اساسی داشته باشد.

نوع پوشش شخصیتهای مجموعه هم دخلی به اینجا ندارد، همه کراوات می‌زنند، انواع تتوهای عجیب و غریب برای شخصیتهای مجموعه که باتوجه به بازیگران و پیشینه آنها و نوع ایفای نقششان در همین مجموعه یحتمل قرار است شخصیت‌هایی دوست داشتنی باشند. بدترین نوع ترویج هر موضوعی نسبت دادن آن به شخصیتهای محبوب هر دوره ای است. مثل دهه 50 که به واسطه قیصر، جوانها کفش قیصری می‌پوشیدند و مدل موی قیصری می‌گذاشتند و حتی در میان علاقمندان  افراطی‌ قیصر، چاقو زدن و استفاده از تیزی و قمه رایج شد یا نوع پوششی که در هر دوره به واسطه شخصیت‌های مورد علاقه مردم در فیلمها و مجموعه‌ها رایج می‌شود.

در این مجموعه هم برای مثال وقتی هومن سیدی که در اغلب بازیها و نقش‌هایش سعی کرده تا شیرینی خاصی به آن نقش بدهد، وقتی شخصیتی را با  همان روحیه طناز و شیرین شکل می‌دهد، نمی‌شود شکل ترویجی تتوهای روی انگشت و صورت او را ندید. نوع آرایش عجیب و بسیار غلیظ بعضی شخصیت‌هلای مجموعه و ازجمله منشی‌های شرکت در این مجموعه هم در نوع خود بدعت و عبور از خطوط قرمزی به حساب می‌آید که همیشه از سوی همه هنرمندان مورد توجه قرار گرفته است.

قبح زدایی از شرط بندی و آن هم شرط بندی‌های کلان ماشین هم این تصور و احتمال را پررنگ می‌کند که گویی هادی خواسته است تا خطوط قرمز را یکی بعد از دیگری پشت سر بگذارد و رکورد جدیدی از رد کردن خطوط قرمز را ثبت کند.

شخصیت هومن سیدی  در این فیلم که همان طنازی‌اش را دارد با علاقه زیاد به شرط بندی، هر شب با جماعتی جمع می‌شود و 5 میلیون میدهد و روی ماشینی شرط می‌بندد. آن هم با جماعتی که نسبتهایشان نامشخص و عجیب است. دختر و پسری با هم برای شرط بندی آمده اند، اما وقتی یکی بدترین حرفها را نثار زن می‌کند، پسری که کنار او هم هست کوچکترین عکس‌العملی نشان دهد و حتی وقتی می‌خواهد واکنش کوچکی بروز دهد با ممانعت و مخالفت زن روبرو می‌شود.

همه اینها مشت نمونه خروار است که اگر بخواهیم جزیی‌تر به این مجموعه ورود کنیم چند برابر این موارد را می‌شود ذکر کرد. با اینهمه و باتوجه به فراگیری فیلم‌های شبکه نمایش خانگی باید دید آیا این رویه متوقف یا اصلاح خواهد شد یا اینکه قرار است در به ‌روی همان پاشنه بچرخد.




      

 

«رومانا احمد»، کارمند پیشین شورای امنیت ملی کاخ سفید، تنها زن محجبه کاخ سفید بود که تنها چند روز بعد از نشستن دانلد ترامپ بر کرسی ریاست جمهوری، با وجود این که می توانست در شغل خود باقی بماند، کاخ سفید را ترک کرد. او در این مقاله که در نشریه «آتلانتیک» منتشر شد، تجربیات تلخ خود را از فضای اسلام-هراسی و مسلمان ستیزی در آمریکای ترامپ بیان می کند.
 
در سال 2011، من مستقیما از کالج استخدام شدم تا در کاخ سفید کار کنم و در نهایت به شورای امنیت ملی رفتم. نقش من در آن جا، ارتقاء و حفاظت از بهترین ها برای کشورم بود. من یک زن مسلمان محجبه بودم- تنها زن محجبه در West Wing (منظور بخش اصلی کاخ سفید است که شاخه اجرایی حکومت از جمله دفتر کار رییس جمهور در آن قرار گرفته است). دولت اوباما همواره جوری با من برخورد می کرد که احساس می کردم حضور من گرامی است و عضوی از مجموعه هستم.
 
سرنوشت تنها زن محجبه کاخ سفید در دولت ترامپ
مانند بیشتر هم‌کیشان آمریکایی خودم، من هم کل 2016 را با تمرکز بسیار، شاهد توهین های ترامپ به جامعه مسلمانان بودم. علی رغم این واقعیت- یا شاید به واسطه آن- فکر کردم که باید در دولت ترامپ در شورای امنیت بمانم تا به رییس جمهور و همکارانش، دیدگاهی دیگر درباره اسلام و شهروندان مسلمان بدهم.
 
من تنها 8 روز دوام آوردم.
 
وقتی ترامپ فرمان ممنوعیت ورود اتباع 7 کشور مسلمان و همه پناهجویان سوری را به خاک آمریکا امضاء کرد، می دانستم که دیگر نمی توانم بمانم و برای دولتی کار کنم که من و انسان هایی شبیه به من را نه هموطن خود، که «تهدید» می داند.
 
شب قبل از آن که از کاخ سفید بروم، در جریان خداحافظی از همکاران(که بیشتر آن ها از آن موقع کاخ سفید را ترک کرده اند)مشاور ارتباطات شورای امنیت، مایکل آنتون، که با هم در یک دفتر کار می کردیم، را از رفتن خود مطلع کردم. غافلگیری او- که پرسید آیا قصد دارم کلا از دولت بیرون بروم- با سکوت دنبال شد، شاید هم با احتیاط، چون از من دلیل رفتنم را نپرسید، گرچه به هر حال من دلایلم را گفتم.
سرنوشت تنها زن محجبه کاخ سفید در دولت ترامپ
به او گفتم که باید بروم چون این توهین آمیز است که در تاریخی ترین ساختمان آمریکا رفت و آمد داشته باشم، در حالی که دولت مستقر در آن، علیه هر آن چه برای من به عنوان یک آمریکایی و یک مسلمان مهم است، کار می کند. به او گفتم که دولت به اساسی ترین مبانی دموکراسی حمله می کند. به او گفتم که امیدوارم آن ها در دولت و اعضای کنگره آماده شوند که مسوولیت تبعات حاصل از تصمیمات خود را بپذیرند.
 
او به من نگاه کرد و هیچ نگفت.
 
تازه بعد از آن بود که فهمیدم او مقاله ای با نام مستعار نوشته و از فضایل اقتدارگرایی سخن گفته و به «تکثّر» در جامعه آمریکا به عنوان یک «ضعف» و به اسلام به عنوان آیینی «نامنطبق با غرب مدرن»، تاخته است.
 
تمام زندگی من و هر آن چه آموخته ام، اثبات می کند که این اظهارات غیرمنطقی، تا چه اندازه غلط هستند.
 
والدین من در 1978 از بنگلادش به آمریکا مهاجرت کردند و همه تلاش خود را به کار بردند تا برای فرزندان خود که در ایالات متحده به دنیا آمدند، فرصت هایی خلق کنند. مادرم یک صندوقدار بود که بعدا یک موسسه پرستاری کودک برای خودش راه انداخت. پدرم شب ها تا دیروقت در «بانک آمریکا» کار می کرد و در آخر، به شغل دستیار نایب رییس یکی از شعب اصلی این بانک ارتقاء پیدا کرد. در زندگی در رویای آمریکایی، ما در گردش های خانوادگی بساط کباب به پا می کردیم، در دیزنی لند می چرخیدیم، فوتبال بازی می کردیم و..... پدر من تازه وارد دوره دکتری شده بود که در 1995 در یک تصادف خودرو جان خود را از دست داد.

من 12 ساله بودم که اول بار حجاب بر سر کردم. این کار مورد تشویق خانواده ما بود، ولی حجاب همواره انتخاب خودم بود. مساله اعتقاد، هویت و پایبندی برای من مطرح بود. بعد از 11 سپتامبر 2001، همه چیز تغییر کرد. گذشته از شوک، هراس و دل شکستگی، من باید با احساس ترسی که برخی کودکان نسبت به من پیدا کرده بودند هم کنار می آمدم. من باید با نگاه های خیره، ناسزاها و پرتاب آب دهان به سمت خودم مواجه می شدم. مردم من را «تروریست» می خواندند و بر سرم فریاد می زدند: " به کشور خودت برگرد!"
 
پدرم همواره یک پند بنگالی را برای من تکرار می کرد که ریشه در متون اسلامی داشت: " اگر کسی بدخواه توست، تو محکم باش، دست دوستی به سوی او دراز کن و او را «برادر» خود بخوان». صلح، صبر، پشتکار، احترام، بخشش و کرامت. من با این ارزش ها بزرگ شدم. من هرگز قصد کار در دولت را نداشتم. من از آن دسته آدم ها بودم که دولت را ذاتا فاسد و ناکاآمد می دانند. کار در کاخ سفید، نظر من را تغییر داد. شما نمی توانید چیزی را که هیچ گاه بخشی از آن نبوده اید، بشناسید یا درک کنید.
 
در 2011، بعد از فارغ التحصیلی از دانشگاه جرج واشینگتن، به کاخ سفید پیوستم. من یک زن آمریکایی 22 ساله مسلمان از مریلند بودم که تا پیش از آن به خاطر پوشاندن موهایم، تحقیر می شدم و اکنون قرار بود برای رییس جمهور آمریکا کار کنم.
 
در 2012، به وست وینگ رفتم و به دفتر تعاملات عمومی ملحق شدم که در آن جا با جوامع مختلف آمریکایی، از جمله جامعه مسلمانان، درباره موضوعات داخلی چون بهداشت و درمان سر و کار داشتم. در اوایل 2014، جانشین مشاور امنیت ملی، بن رودز، به من پستی در شورای امنیت ملی پیشنهاد کرد. من دو سال و نیم مشاور اوباما در تعاملات کاخ سفید با جامعه مسلمانان آمریکا بودم و روی موضوعات متنوعی چون ارتقاء روابط با کوبا و لائوس تا گسترش جهانی کارآفرینی برای زنان و جوانان کار می کردم.
 
در 2015، دنیای بی رحم دوباره شروع به رخ نمایی کرد. در فوریه آن سال، سه دانشجوی مسلمان آمریکایی در خانه خود در «چَپل هیل» به دست یک اسلام-هراس کشته شدند. هم رسانه ها و هم دولت در واکنش به این رویداد، کُند عمل کردند، گویی این کشته شدگان باید پیش از آن که برایشان سوگواری شود، مورد بررسی قرار می گرفتند. به لحاظ احساسی، این مساله(برای من) ویرانگر بود. ولی وقتی در نهایت بیانیه دولت در محکومیت و ابراز تاسف از فقدان قربانیان صادر شد، بن رودز مرا به گوشه ای کشید و گفت که چه قدر خوشحال است که مرا به عنوان همکار در کنار خود دارد و آرزو کرد که ای کاش تعداد بیشتری از مسلمانان در کاخ سفید مشغول بودند و این که دولت امریکا باید انعکاس اقشار مختلف مردم آمریکا باشد.
 
یک ماه بعد، فرانکلین گراهام، یک کشیش دست راستی اوانجلیست، ادعا کرد که دولت، " تحت نفوذ مسلمانان قرار گرفته است." یکی از همکارانم، لبخند به لب، به سراغم آمد و گفت: " خوب شد که او نمی داند که آن ها(نفوذی ها) در تالارهای وست وینگ هستند و بارها با رییس جمهور جلسه گذاشته اند!" من با خود فکر کردم: " لعنتی! کاملا درست است. من این جا هستم، دقیقا در جایی که به آن تعلق دارم. یک آمریکایی پرغرور که خود را وقف حفاظت از کشورش و خدمت به ان کرده است."
سرنوشت تنها زن محجبه کاخ سفید در دولت ترامپ
تحریکات آمیخته به نفرت گراهام چیز تازه ای نبود. در دوران ریاست جمهوری اوباما، وبسایت های دست راستی، سیلی از نظریه های توطئه و دروغ ها را به راه انداختند. آن ها شماری از سازمان ها و شخصیت های جامعه اسلامی امریکا را هدف قرار می دادند- حتی آن هایی که مثل من در دولت مشغول بودند. آن ها ما را تروریست، ترویج دهنده شریعت و عوامل اخوان المسلمین می خواندند. کوچک ترین تصوری نداشتم که یکی از همین نظریه پردازان توطئه، روزی کلیددار کاخ سفید شود.
 
در سرتاسر 2015 و 2016، من با ناباوری، دلهره و اضطراب شاهد بودم که سبک رقابت انتخاباتی ترامپ ترس، بیگانه-هراسی، اسلام-هراسی و یهودستیزی را تقویت می کند. با وجود این که احتمال پیروزی ترامپ را تشخیص می دادم، امید داشتم که اکثریت رای دهندگان هرگز با چنین جهان بینی پرنفرت و زننده ای همراهی نکنند.
سرنوشت تنها زن محجبه کاخ سفید در دولت ترامپ
در فوریه 2016، اوباما در جریان بازدید از مسجدی در بالتیمور، به مردم یادآوری کرد: " ماه همه یک خانواده آمریکایی هستیم و وقتی هر بخشی از این خانواده‌ی ما احساس جدایی کند، چالشی برای ارزش های ما خواهد بود. جانشین او ظاهرا هیچ وقعی به چنین دیدگاهی نمی گذارد.
سرنوشت تنها زن محجبه کاخ سفید در دولت ترامپ
حال و هوای 2016، مانند روزهای بعد از 11 سپتامبر بود. آن چه که اوضاع را بدتر هم می کرد این بود که نفرت و هراس از سوی آمریکایی هایی بر مناصب قدرت تبلیغ می شد. دانش آموزان مسلمان کلاس پنجم مدرسه ای که من به طور داوطلبانه در آن درس می دادم، ماجراهای اذیت و آزار از سوی همکلاسی ها و معلمان خود را با من در میان می گذاشتند، به طوری که این احساس را پیدا کرده بودند که شاید دیگر به آمریکا تعلق ندارند. آن ها با نگرانی از من می پرسیدند که ایا قرار است با رییس جمهور شدن ترامپ، ان ها را از کشور بیرون بیاندازند. خود من نزدیک بود که در پارکینگ یکی از شعب فروشگاه کاستکو زیر ماشین مرد سفیدپوستی بروم که در حالی که خودرویش را به سوی من می راند، می خندید. در موقعیتی دیگر، وقتی از پله های یک ایستگاه مترو بیرون می رفتم، مردی پشت سر من راه افتاد که با فریاد به من و به دین من فحش های رکیک می داد و در آخر تهدید کرد: " ترامپ همه شما را به کشورهایتان باز خواهد گرداند."
 
و ان گاه، در شب برگزاری انتخابات، من در شوک بودم.
 
صبح فردای انتخابات، ما در «وست کانالید» کاخ سفید به صف شده بودیم و اوباما در باغ گل سرخ ایستاده بود و از اتحاد ملی و انتقال آرام و ملایم قدرت حرف می زد. ترامپ دقیقا آنتی تز همه چیزهایی بود که ما به آن معتقد بودیم. من احساس شکست می کردم. نمی توانستم به طور کامل با جایگزینی قریب الوقوع اوباما با دانلد ترامپ کنار بیایم.
 
من با خودم این مباحثه را داشتم که آیا باید شغل خود را رها کنم یا نه. انتصاب من یک انتصاب سیاسی نبود، بلکه به طور مستقیم توسط شورای امنیت استخدام شده بودم و این انتخاب را داشتم که بمانم. مشاور امنیت ملی بعدی(که اکنون دیگر نیست)، مایکل فلین، جملاتی از این دست داشت که که «ترس از مسلمانان، منطقی است».
سرنوشت تنها زن محجبه کاخ سفید در دولت ترامپ
برخی همکاران و شماری از رهبران جامعه مسلمانان من را تشویق به ماندن کردند، در حالی که دیگران نگران امنیت من بودند. با یک خوش بینی و احساس مسوولیت محتاطانه، تصمیم گرفتم به تیم جدید کاخ سفید کمک کنم. من به این نتیجه رسیده بودم که حضور یک زن، مسلمان، محجبه، تیره پوست و وطن پرست آمریکایی به نفع شورای امنیت ملی ترامپ است.
 
روز دوشنبه، 23 ژانویه، من به ساختمان دفتر اجرایی آیزنهاور در کاخ سفید رفتم تا با کارکنان جدید که در آن جا مستقر شده بودند، ملاقات کنم. در عوض هیجانی که بار اول ورودم به کاخ سفید تجربه کرده بودم، کارکنان جدید من را با یک غافلگیری سرد مواجه کردند. محیط متنوع و متکثر کاخ سفید که من در آن کار می کردم، تبدیل به یک دژ تک-رنگ و مردانه شده بود.
 
روزهایی که من در کاخ سفید ترامپ گذراندم عجیب، ترسناک و آزارنده بود. آن طور که یکی از کارکنان قدیمی(که از دوران ریگان در آن جا حضور داشت) می گفت: " این مکان کاملا دگرگون شده است. این یک هرج و مرج کامل است. من هرگز چنین چیزی ندیده بودم."
 
در حقیقت، این سبک مدیریت جمهوری خواهان، ان جور که می شناختیم، نبود. حتی سبک مدیریت یک تاجر هم نبود. این یک تلاش آشوبناک برای خودکامگی بود- صدور فرمان های اجرایی که به لحاظ قانونی مشکل دار هستند، اتهام زنی به مطبوعات بابت «جعل خبر»، دروغ های پَستِ بی شمار که سعی می گردد به عنوان «واقعیت های بدیل» به مردم فروخته شود و اظهارات مقامات کاخ سفید مبنی بر این که اختیارات امنیت ملی رییس جمهور " نباید مورد پرسش قرار گیرد."
 
کل ساختار پشتیبانی فراحزبی از اختیارات امنیت ملی رییس جمهور، شبکه کارشناسان قانونی درون مجموعه کاخ سفید و کل آژانس های فدرال تضعیف شده اند. اختیارات تصمیم گیری به چند نفر در کاخ سفید محدود شده است. در حالی که شمار زیادی از کارکنان دولت احساس می کنند از حلقه تصمیم گیری در اموری که در حیطه کاری ان ها قرار دارند، بیرون رانده شده اند، استیصال و بدگمانی رو به افزایش است. هیچ ساختار یا راهنمای شفّافی وجود ندارد. بسیاری از مناصب و مشاغل مرتبط با امنیت ملی یا تعامل با جوامع آمریکایی، بدون متصدی رها شده اند.
 
شاید من می توانستم اندکی بیشتر دوام بیاورم. ولی 30 ژانویه  سر رسید. فرمان اجرایی رییس جمهور برای منع مسافرت اتباع 7 کشور مسلمان موجب هرج و مرج جدیدی شد، بی آن که آمریکا را امن تر کند. تبعیضی که سال ها در فرودگاه های آمریکا وجود داشت، اکنون قانونی شد و به اعتراضات گسترده دامن زد، در حالی که رییس جمهور به شدت به حکم دستگاه قضایی برای توقف اجرای این فرمان، می تاخت. نه تنها این یک تبعیض آشکار و مخالف با ارزش های آمریکایی بود، اقدامات دولت در دفاع از منع ورود مسلمانان، امنیت ملی و سیستم کنترل و موازنه کشور را هم تهدید می کرد.
 
نویسندگان وبسایت های راست افراطی که حالا مناصبی را در کاخ سفید اشغال کرده اند، مدعی هستند که غرب و مسلمانان در جنگ علیه یکدیگر هستند. تلخ تر این که، داعش هم چنین ادعاهایی را در توجیه حملات تروریستی خود مطرح می کند، حملاتی که عمدتا خود مسلمانان را هدف قرار می دهد. طرح های دولت برای اصلاح برنامه «مقابله با افراط‌گرایی خشونت بار»(حذف نژادپرستی سفیدپوستان به عنوان مصداق افراط گرایی از این برنامه) در جهت تمرکز هر چه بیشتر بر مسلمانان و استفاده از واژه هایی چون «تروریزم رادیکال اسلامی»، مشروعیت بخشیدن به تبلیغات داعش و همچنین رها کردن افراط گرایی نژادپرستان سفیدپوست است.
 
قرار دادن امنیت ملی آمریکا در دست آدم هایی که فکر می کنند تکثر جامعه آمریکا یک «ضعف» محسوب می شود، خطرناک است. این، غلط است.
 
مردم از هر مذهب، نژاد، جنسیت و سن به خیابان ها و فرودگاه ها آمدند تا از حقوق هموطنان آمریکایی خود دفاع کنند، و این ثابت می کند که تفکّرِ متضاد دولت کنونی آمریکا، درست است. تکثر برای جامعه امریکا یک «توانایی» است.
 
آمریکا تنها به واسطه تلاش، شفقت و گشودگی به روی همه اقشار جامعه، به رفاه و استحکام می رسد. به همین دلیل، والدین من به این جا آمدند. به همین خاطر من به شاگردان کلاس پنجم خود که نمی دانستند که آیا هنوز به آمریکا تعلق دارند یا نه، گفتم که بدون آن ها، آمریکا هیچ «عظمتی» ندارد.



      

»

‏میهمان ایرانی...‏

یکی از راه های کسب موفقیت، آشنایی با افراد موفق و الگو گرفتن از سبک زندگی و رفتار آنهاست. موضوعی که علاقه مندان فراوانی دارد و به همین علت به سوژه ای تبدیل شده تا بسیاری از رسانه ها با استفاده این ایده دست به تولید برنامه های متنوعی بزنند.

 

بدون شک هر رسانه ای با توجه به اهداف و سیاست ها خود اقدام به انتخاب سوژه های مورد نظر و تولید چنین برنامه هایی می کند. گروه تلویزیونی جم که در سال های اخیر به صورت گسترده حجم فعالیت هایش را افزایش داده یکی از علاقه مندان همین حوزه است. این رسانه فارسی زبان مدتی است اقدام به تولید
برنامه ای به نام «میهمان ایرانی» کرده است.
میهمان ایرانی بعد از تماشای این برنامه، باید ایران را ترک کنید!

 

«میهمان ایرانی» داستان زندگی چهره های ایرانی را روایت می کند که در خارج از ایران زندگی می کنند. چهره هایی که در حال حاضر دارای شرایط نسبتا مناسبی در خارج ایران هستند و شبکه جم سعی می کند با موفق خواندن آنها، به واکاوی و روایت زندگی آنها بپردازد.

 

این برنامه که هزینه زیادی برای تولیدش صرف می شود حامل پیام های گوناگونی است که با اندکی تامل می توان به آن ها دست یافت. پیام هایی که در راستای اهداف شبکه جم و تامین منافعش تولید می شوند. در این مجال سعی داریم به تحلیل این برنامه به ظاهر سازنده و مثبت بپردازیم و آن را از زوایای مختلف مورد بررسی قرار دهیم.

 

1- بزرگنمایی کشورهای غربی: میهمانان خارج نشین این برنامه در شهرهای بزرگ زندگی می کنند و این برنامه با به تصویر کشیدن جاذبه های بصری و همچنین تشریح امکانات آن شهرها، اقدام به بزرگ نمایی کشورهای غربی می کنند.

 

2- رسیدن به موفقیت در خارج از ایران: این برنامه کشورهای غربی را مامن و پناهگاهی معرفی می کند که برای برای رسیدن به موفقیت باید به آنها پناه برد.

 

3- تعریف باز از واژه موفقیت: «موفقیت» واژه ای است نمی توان تعریف دقیقی از آن ارائه داد.  شبکه جم با استفاده از این ظرفیت هر شخصی را که بخواهد در دایره تعریف موفقیت وارد می کند و الگوسازی از آن می پردازد. گاه چهره موفق او یک زن رقاص است، گاه یک پژوهشگر و گاه یک زن آوازخوان!

 

4- تعریف و تمجید از دوران قبل از انقلاب: اکثر میهمانان این برنامه، افرادی هستند که دوران قبل  از انقلاب را در ایران تجربه کرده اند و در گفتگوهای خود، از آن ایام به دوران طلایی و شکوفایی ایران یاد می کنند.

 

5- مظلوم نمایی برای ایرانی های مقیم خارج: برنامه به گونه روایت می شود که بیننده به این نتیجه می رسد که چهره های معرفی شده علی رغم علاقه ای که به ایران دارند، مجبور شدند ایران را رها کنند و به کشورهای خارجی بروند.

 

6- محدود نشان دادن شرایط پیشرفت و موفقیت در ایران: برنامه «میهمان ایرانی» به بیننده خود  القا می کند ایران کشوری محدود و بسته است که نمی توان در آن پیشرفت کرد و به موفقیت رسید.

 

7- عادی جلوه دادن خروج از ایران: این برنامه علاوه بر میهمانان خود، با به تصویر کشیدن تعدادی از  ایرانی های مقیم خارج، سعی دارد روند خروج مردم از کشور را رویدادی عادی جلوه دهد.




      

کی از فیلم هایی که در روزهای اخیر به دلیل بیرون ماندن از بخش مسابقه حاشیه هایی از جانب  سازندگانش ایجاد شد «کاناپه» کیانوش عیاری بود. فیلمی که محمد حیدری دبیر سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر در خصوص آن می گوید:« فیلم آقای عیاری بیشتر بدلیل محتوا و موضوع فیلم مورد بررسی قرار گرفت و با توجه به اینکه تصمیم جشنواره باید قاطع و سریع باشد، به دلیل شرایط خاص این فیلم، تصمیم گیری درباره آن نیاز به ورود مراتب بالاتری داشت و ما به آن‌ها موکول کردیم.»

 
در خبر ها آمده است که عیاری در این فیلم به دلیل استفاده کاراکتر ها از کلاه گیس سکانس های داخلی آن ها را بدون پوشش به تصویر کشیده است. اتفاقی که باعث شده حتی عماد افروغ در خصوص این فیلم بگوید: «حل مشکل این فیلم نیاز به حکم حکومتی دارد.» 
کیانوش عیاری که فیلم قبلی او «خانه پدری» به دلیل توهین به خانواده مذهبی-سنتی ایرانی و ارائه تصویری سیاه از جامعه سنتی توقیف شده در فیلم «کاناپه» نیز دست به حرکتی جنجال برانگیز زده. او علیرغم سال ها فیلمسازی و اطلاع از ضوابط مختلف و قوانین با ضبط بخش هایی از فیلم درحالی که زنان به بهانه استفاده از کلاه گیس بدون پوشش بوده اند زمینه فتح بابی جدید را در سینمای ایران به وجود آورده است.
 
 
همچنین در ادامه این ماجرا پرویز شهبازی که فیلم «مالاریا» را در نوبت اکران دارد در این خصوص گفت: «شاید این فرصتى باشد تا راه حلى براى روسرى هاى غیرضرورى در فیلم هاى ایرانى پیدا شود.»
 
این ها در حالی است کیانوش عیاری در سریال روزگار قریب با همین ضوابط و حتی بیشتر آن در تلویزیون توانست روایتی از یکی از شخصیت  های اثرگذار تاریخ معاصر ارائه دهد که اتفاقاً مورد اقبال عمومی مخاطبان سیما نیز قرار گرفت. 
 
 
از طرفی پرویز شهبازی هم در فیلم دربند توانست بدون افتادن در این چنین حاشیه هایی ضمن نمایش  و پرداخت مناسب مشکلات یک دختر شهرستانی که برای تحصیل به تهران آمده را به تصویر بکشد. حال آنکه همین فیلمساز سال گذشته در فیلم مالاریا به رغم داشتن برخی میزانسن های عجیب در خصوص استفاده از حجاب در فضا های خصوصی اما آنگونه که باید نتوانسته بود قصه و درامی جذاب را ارائه کند.
 
این ها نشان می دهد که فیلم خوب ساختن بیش از آنکه به این مسائل ارتباط داشته باشد به هنرمندی و توان کارگردانی ارتباط دارد. چه این که وقتی فیلمسازها خود را در گیر حواشی این چنینی کرده اند معمولاً آثارشان نیز به لحاظ کیفیت ضعیف شده است. 
 
در همین حال یکی از منتقدان سرشناس نیز در این باره با اشاره به اینکه پوشش زنان بازیگر در خانه و نماهای داخلی ظاهراً منطقی ندارد گفت:  این امر یک قرارداد پذیرفته شده میان مخاطب و فیلمساز به حساب می آید که هرگز به فیلم آسیب نمی زند. 
 
 
مراجعه به سرنوشت بازیگر زن مشهوری که با وجود پر کار بودن در سینمای ایران به آمریکا مهاجرت کرد یا فیلمسازی که کاسبی مناسبی در ایران داشت و به ترکیه رفت و سایر بازیگران که به زعم خودشان برای پیشرفت تن به رفتن از وطن دادند بی حجابی را انتخاب کردند نگاه کنیم خواهیم یافت که پشت این حاشیه سازی ها و بازی ها چیزی جز هدر شدن استعداد نیست. بسیاری از کارگردانان و بازیگران موفق این روزهای سینمای ایران در همین شرایط و با همین ضوابط فیلم های خوب و جذاب می سازند. 
 
در این میان نکته تحسین برانگیز اقدام جشنواره فیلم فجر برای مقابله با رفتار های ساختارشکنانه  است. اینکه نام ها هر چقدر هم به ظاهر بزرگ و مشهور باشند اما قوانین و اعتقادات مردم از آن ها بزرگ تر هستند و مسئولین فعلی جشنواره این مسئله را به خوبی درک کرده و آگاهانه این مسئله را تدبیر کردند. 
 



      


پیامهای عمومی ارسال شده

+ اگر من ...